| |
| es im mej | | | էհ էսօրն ել անցավ հավայի գիտեք մեկ մեկ թվումա թե մեռնում եմ ավելի շուտ ուզում մեմ մեռնեմ հիմա կմտածեք թե գիժ եմ կամ հօգեկան խանգարում ունեմ չե կյանքն շատ գունավոր ու հաճելիա ինձ մոտ բայց մի քիչ սերա պակասում գիտեք ուզում եմ ամուսնանամ հա կհիսշացնեք որ վաղը գրեմ իմ երազած ընտանիքի մասին
| | |
| Aris ev Marina | | | Սիրո պատմություններ,կյանքում շատ է պատահում,բայց նույնը երբեք չի լինում,անպայման մեկը մյուսից ինչոր բանով տարբերվում է:Իսկ այս պատմությունը,որ պետք է ձեզ պատմեմ,ես այն տեսել եմ իմ երազում:Այն իրականություն չէ,բայց կարող էր նաև իրականություն լիներ:Եվ այսպես...............
Կար չկար մի աղջիկ կար,անունը' Մարինա:Նա սիրում էր մի տղայի,որն էլ իրեն էր սիրում:Տղայի անունը Արիս էր:Սակայն,երբ նրանք դա հասկացան արդեն շատ ուշ էր:Տղան ընկերուհի ուներ,որն էլ Մարինայի ամենամոտ ընկերուհի Գայանեն էր:Նրանց հարաբերությունները շատ էին խորացել,քանի որ պատրաստվում էին նշանվել:Սակայն նրանք' Արիսը և Մարինան, ժամանակ առ ժամանակ թաքուն հանդիպում էին,չմտածելով հետևանքների մասին:
Օրերից մի օր Մարինայի քույրը' Լուսինան,խնջույք է կազմակերպում իրենց տանը:Եվ իհարկե հրավիրված էին նաև Արիսը և Գայանեն:Մարինան չէր ցանկանում ներկա գտնվել այդ խնջույքին,որպեսզի չտեսնի նրանց գրկախառնությունները:Սակայն հենց Արիսի խնդրանքով նա գալիս է այդ խնջույքին:Նա չէր կարողանում լիաթոք ուրախանար,երգեր ու պարել' ինչպես բոլորը:Չէր կարողանում նայել մարդկանց աչքերին,նրան թվում էր թե բոլորը գիտեին իր և Արիսի կապի մասին և ամաչում էր:Իհարկե նա մեկ-մեկ ծիծաղում էր,երբ ներկաները կատակներ էին անում:Սակայն դա կեղծ ժպիտ էր ' ժպտում էին շուրթերը,իսկ սիրտը քիչ էր մնում կանգ առներ:Նա աչքը չէր թարթում Արիսից,թաղծոոտ աչքերով նայում էր,թե ինչպես է Գայանեն գրկախառնվում Արիսի հետ,ցույց տալով ընկերներին,թե իրենք որքան են սիրում միմյանց:Մարինայի քույրը մի պահ նկատում է քրոջ աչքերի թաղծուտությունը և նրա հայացքի մեջ տարօրինակ բան նկատեց:Այո իր համար տարօրինակ,քանի որ նա չգիտեր նրանց կապի մասին:Քույրը այդ մասին չէր համարձակվել խոստովանել:Լուսինան այդ մթնոլորտը ցրելու համար,երաժշտություն է միացնում և բոլորոին պարի հրավրում:Մարինան հրաժարվեց պարելուց,երբ նրան պարի հրավիրելու եկավ Գայանեն:Մարինան խոսում էր նրա հետ գլուխը կախ,չէր կարողանում նայել ընկերուհու աչքերի մեջ,որին դավաճանում էր իր ընկերոջ հետ:Նա պատճառաբանում է,իբրև շատ է խմել և գլուխը ցավում է,ուզում է միքիչ հանգստանա և բարձրանում է իր ննջասենյակը:Չանցած տասը րոպե Արիսը գալիս է նրա ետևից:Ճիշտ է Մարինան շատ կցանկանար Արիսի հետ միասին,մենակ նստեին և զրուցեին,շատ կուզենար,որ այդ ամբողջ ընթացքում մենակ լինեին,սակայն Մարինան չէր ուզում ընկերուհուն վշտացրած լիներ:Վախենում էր նրանից,որ ընկերուհին կիմանար նրանց կապի մասին:Խնդրում էր Արիսին,որ գնա ընկերուհու մոտ,նրանք մի ուրիշ ժամանակ կհանդիպեն:Երկար խնդրանքներից հետո Արիսը համաձայնվում է գնալ Գայանեի մոտ:Երբ դուրս եկավ Մարինայի սենյակից տեսավ Լուսինային,որը նստած լաց էր լինում:Արիսը անմիջապես հասկանում է ,որ Լուսինան լսել է նարանց խոսակցությունը:Նա փորձում է բացատրել իրողությունը,սակայն նա լսել անգամ չեր ուզում::Կանչում է քրջը և բացատրություն պահանջում:Մարինան խոստովանում է,որ մեծ սխալ է գործել սիրելով Արիսին և վերջում ավելացնում.<<Սրտին հրամայել չես կարող>>:Քույրը հասկանում է,որ նրանց սերը անսահման է,և որ նրանց բաժանելը անհնար է:
Այդ օրը նա ցույց չի տալիս որ հասկանում է նրանց,և ամենինչ կանի,որ ոչ ոք չիմանա այս կապի մասին,բարկացած Արիսի ձեռքից բռնում և տանում է Գայանեի մոտ:Նրանք տեսնում են,որ այնտեղ մեծ իրարանցում է սկսվել,և բոլորը ընկած նրանց էին փնտրում:Պարզվում է,որ Գայանեն պարելու ժամանակ գիտակցությունը կորցրել է,վայր ընկել և հիմա չի արթնանում:Արագ շտապօգնություն են զանգահարում և նրան տեղափոխում են հիվանդանոց:Լուսինան Արիսին և քրոջն է մեղադրում դրա մեջ,ասելով,որ երևի նա էլ է լսել մեր խոսակցությունը և չի դիմացել այդ հարվածին:Մարինան,երբ իմանում է այդ մասին,իրեն շատ մեղավոր է զգում,Աստծուց խնդրում է Գայանեի համար առուղջություն,որի փոխարեն կզոհաբերի իր և Արիսի սերը:Այդ ամենը քույրը լսում է և հասկանում,թե ինչքան է քույրը սիրում Գայանեին,և որ անկախ իրենից է սիրահարվել Արիսին:Սիրտը լցվում է,վազում է քրոջը գրկում ու միասին լաց են լինում:
Չանցած երկու ժամ,Գայանեի բժիշկը Արիսին հայտնում է,որ Գայանեն սրտի արատ ունի և նրա կյանքի օրերը հաշված են:Արիսը այդ ամենը հայտնում է Մարինային և Գայանեին:Մարինան լացելով տանից դուրս է թռչում,Արիսը ուզում է նրա ետևից գնա,բայց Լուսինան թույլ չի տալիս,խնդրելով որ գնա Գայանեի մոտ ' հիվանդանոց,իսկ ինքը կգնա քրոջ ետևից:Արիսը համաձայնվում է:
Անցնում են օրեր և Գայանեն դուրս է գրվում հիվանդանոցից:Բոլորը նրա վերաբերմունքից ու պահվածքից հասկանում են,որ նա ոչիչ էլ չի լսել և շատ են ուրախանում:Մարինան առավելևս և քրոջը խնդրում է,որ Գայանեին զբաղեցնի,իսկ ինքը ցանկանում է մենակ մնա և բարձրանում է իր ննջասենյակ:Արիսը այդ տեսնելով,պատճառաբանում է,թե ուզում է խանութ գնա ծխախոտ գնելու ' դռնից դուրց է գալիս,պատուհանից մտնում է Մարինայի ննջասենյակ:Նա տեսնում է,որ Մարինան քնած է,սկսում է գլուխը շոյել,և նա արթնանում է:Տեսնելով Արիսին,սիրտը քիչ է մնում տեղից թռչեր,սակայն ինքն իրեն զսպելով,խնդրում է Արիսին իրեն մոռանա և պատմուն է,թե ինչ է խոստացել Աստծուն:Ասում է,որ նա չի ուզում ընկերուհու մահվան պատճառը դառնա,այսպես թե այնպես նրա օրերը հաշված են և նա այդ հարվածին չի դիմանա:Խնդրում է Արիսին,որ նա չլքի Գայանեին,երջանկացնի նրան իր կյանքի վերջին տարիներին և թող նա երբեք չկասկածի իր սիրուն և ավելացնում.<<Եթե ինձ սիրում ես,ապա կատարիր իմ խնդրանքը>>:
Արիսը համաձայնվում է,քանի որ շատ էր սիրում Մարինային,բայց պայման է դնում,որ եթե Աստծու կամքով Գայանեն մահանա,նրանք պիտի միանան:Սակայն Մարինան պատասխանում է.<<Կյանքը ունի իր կանոնները և մենք պիտի շարժվենք այդ կանոններով>>:Եվ այսպես նրանք բաժանվում են,գրկախառնվում ու լաց են լինում,իսկ այդ պահին ներս է մտնում Գայանեն:Նա զարմացած նայում է երկուսին:Սակայն Մարինան իրեն չկորցնելով ասում է,որ Արիսը մի հիանալի լուր էր հայտնել,իսկ ինքը շնորհավորում էր նրան ու ուրախությունից լաց էր լինում,և եթե հիմա իրեն էլ հայտնեն այդ նորությունը նա էլ լաց կլինի:Գայանեն ուրախացավ և վազեց Արիսի մոտ:Նա խնդրում էր,որ լուրը իրեն էլ հայտնեն:Արիսը շբոթված չգիտեր ինչ պատասխաներ,նա չէր կարողանում գուշակեր,թե Մարինան ինչ էր մտածել:Իսկ Մարինան նկատելով Արիսի շբոթված վիճակը,արագ մեջ է մտնում և ասում,որ Արիսը չի կարող ասել քանի որ ուրախությունից գլուխը կորցրել է,և ինքը կհայտնի նրան այդ նորությունը ասելով.
-Արիսը որոշել է քեզ ասել,որ այսօր դու ինքդ ես որոշելու ձեր նշանադրության օրը:
Գայանեն ուրախությունից լաց եղավ,փաթաթվեց Արիսին,իսկ շբոթվաց Արիսը չգիտեր ինչ ասեր,Մարինան արդեն ամենինչ որոշել էր նրա փոխարեն,և եթե նա ասեր,որ սուտ է,նման բան չկա' դա Գայանեին մահվան դուռը կհասցներ:Հիշելով Մարինայի խնդրանքը,նա լռեց,և համաձայնվեց ճակատագրի որոշման հետ:Մարինան հեռացավ,նրանց մենակ թողնելով,որ որոշեն նշանադրության օրը:Մարինան խելագարի պես տանից դուրս է գալիս,նստում մեքենան ու ծիծեռնակի պես սլանում,ինքն էլ չի հասկանում թե ուր է գնում:Այդ տեսնելով Լուսինան խնդրում է Արիսին,որ նա գնա նրա ետևից,կանգնեցնի նրան,քանի որ այդ պահին նրանից բացի ոչ ոք լավ դա չեր կարող աներ,որովհետև Մարինան նրան կլսեր:Լուսինայի սիրտը վատ բան է գուշակում,շատ էր վախենում,իսկ Գայանեն անընդհատ կրկնում էր ,թե ամենինչ լավ է լինելու:Լուսինան հարցնում է Գայանեին,թե ինչ է պատահել սենյակում և ինչու է նա լաց եղել?Գայանեն ուրախ ուրախ պատասխանում է և նորից լաց լինում:Լուսինան այս ամենը լսելով միանգամից հասկանում է,թե ինչու քույրը այդպես սլացավ տանից,և վախը կրկնապատկվում է,քանի որ նա հիմա համոզված էր,որ քույրը իրեն մի վնաս կտա,որ Գայանեի և Արիսի մեջտեղից դուրս գար:Սկսում է լաց լինել և այդ պահին զանգ է գալիս,Գայանեն է պատասխանում այդ զանգին:Նա լսափողը դրել էր ականջին,աչքերը լայն բացած,անընդհատ կրկնում էր.<<դա անհնար է,դա անհնար է....>>և ուշաթափվում է:Մինչև Լուսինան վերձնում է լսափողը,արդեն այն անջատված է լինում:Արագ զանգում է հիվանդանոց,որ գան Գայանեի հետևից:Գայանեի հետ նա էլ է գնում հիվանդանոց,և երբ Գայանեն ուշքի է գալիս,պատմում է ամեն ինչ,և ասում,որ նրանք ավտովթարի են ենթարկվել և գտնվում են նույն հիվանդանոցում:Լուսինան արագ սլանում է,որ գտնի նրանց,բժիշկներից տեղեկանա նրանց վիճակի մասին:Բժիշկը նրան ասում է,որ երկուն էլ ծանր վիճակում են,և մի քանի օր անց հայտնում ասելով.
-Հնարավոր է,որ այլևս նրանք չկարողանան քայլեն:
Լուսինան լաց է լինում,չի կարողանում այդ լուրը հայտնի Գայանեին,վախենում է,որ նա չի դիմանա այդ հարվածին:Նա Գայանեին ասում է,որ նրանց մոտ ամեն ինչ կարգին է,որ թեթև կոտրվածքներ ունեն և շուտ կապաքինվեն:
Շարունակելի....
| | |
| «Հոգու մերկապար» | | | Օրը` ստեղծագործական վերելքներով լեցուն
Տրամս` ոգեշնչված
Հոգեվիճակս` թերի բարձրագույն...
Տատուս թվից գրիպ չէի կպել: Արդեն մտածում էի, որ կամ իմունիտետ եմ ձեռք բերել էդ հիվանդության հանդեպ, կամ էլ зараза заразу не берет: Ճիշտն ասած` բնավորությունս հաշվի առնելով, ավելի շատ հակված էի երկրորդ տարբերակին:  Բայց արի ու տես, կամ առը հա քեզ, հիվանդացա: Զգացմունքներն աննկարագրելի են: Բայց մեկ ա ես անշառ հիվանդ եմ: Ամբողջ օրը համրյա թե միայնության մեջ, համակարգչի առաջ կամ դրա շրջակայքում անցկացրեցի, գնաց: Քսան բաժակ թեյ կուլ տվեցի, աշխատեցի սովորականից լավ սնվեմ ու, համաձայն համառությանս, ոչ մի դեղ չխմեցի:
Առավելապես էսօր ուզեցի, որ ինչ-որ մեկը թակի դուռը ու կիսի միայնությունս...  կեղտոտ անձեռոցիկների աշխարհում: Ու դուռը թակեցին: Չգիտեմ, Հայաստանում երկրորդ սմեն աշխատող փոստատարներ կան, թե չէ, բայց երեկոյան ժամը յոթին, էն էլ կիրակի օրը, նամակ էին բերել: Չէի զարմանա, եթե նամակը հանձնելուց հետո փոստատարը յախիդնի ժպտար ու ասեր. «Հայ փոստ: Մենք աշխատում ենք ցանկացած ժամի»: Բայց նա նեղություն չքաշեց անգամ ժպտալ, ուր մնաց թե մնացածը: «Առ, էս զիբիլը Սիսիանից են ուղարկել» մակարդակի ինչ-որ բան քթի տակ փնչացնելով տվեց նամակս ու ռադը քաշեց: Սյուզին էր գրել:
Կարծես հենց էն պահին երբ մտովի աչքի էի անցկացնում ընկերներիս ոչ մեծ ցուցակը, Սյուզին հեռու-հեռվից գոռաց. «Ինձ բացակա չդնես»: Դե, էլ ո՞նց դնեի, եթե միակ ներկան էլ հենց ինքն էր: Ընկերոջ մի կտոր ծրարում: Շատ ուրախացա: Տեսնես մենակ մենք ենք Հայաստանի մեջ իրար նամակ գրում, թե՞ էլի մարդ կա: Ինչ որա է, շատ եմ ուրախանում, երբ նամակ եմ ստանում: Հատկապես լավ մարդկանցից: Միշտ մանկական, կամ թե աղջկական եռանդով նստում եմ գեղեցիկ պատասխաններ գրելու... Գունավոր թղթերի վրա, գունավոր գրիչներով, ամեն տեսակ ֆիրթիֆլյուշկեքով: Էհ... թող բացելուց գոնե ժպտա... Ես սիրում եմ, երբ ժպտում են ինձ...
Բնօրինակը իմ վեբ կայքում
| | |
| Im masin | | | Ես Մելիկյան Կարենն եմ:Սովորում եմ <Վահան Զատիկյանի> անվան 90միջնակարգ դպրոցում,6-րդ դասարանում:Ես 10տարեկան եմ:
| | |
| nkarner | | | Ես նոր եմ գրանցվել 12 տարեկան եմ եկեք ընկերանանք 
| | |
|
| |
Հայերեն
Беларуская
Nederlands
English
Français
ქართული
Deutsch
Lietuvių
Русский
Українська
03 Հուլ. 2009 16:24 
